dinsdag 10 november 2009
dinsdag 1 september 2009
dinsdag 25 augustus 2009
Fer'O exposeert
Fer'O exposeert vanaf zaterdag 12 september 2009 enkele nieuwe werken in Gent,
Restaurant 'NEPTUNE ',
Veerleplein, Gent.
zondag 2 augustus 2009
Chapeau l’artiste
">artikel verschenen in 2007 in blog 'MIROIR'
http://miroirparici.wordpress.com/2009/06/01/chapeau-lartiste/#comments
Chapeau l’artiste
Se rendre aux commentaires
Pour Fer’O : voir http://yaferobe.blogspot.com/
Ah ce qu’il est incroyable notre Fer’O! Je viens de finir ma promenade à travers son blog.
Quel artiste, quel état d’esprit pour saisir l’insaisissable à la seconde même, en plus accompagné de remarques tranchantes au vif.
On en déduit un être super sensible mais cependant lucide, et qui adore découvrir le ‘tout qui est’ qu’il aborde avec autant d’humour poignant et d’émerveillement juvénil, partageant son émotion avec le plus profond de notre être. Pas le temps de s’attarder sur ce qui cloche, à chaque bouffée le monde se transforme et c’est justement cette transformation qui l’envoûte.
Ah le Fer’O. Ce Fer’O qui fait rêver tant de femmes, qui fait sourire les hommes bien dans leur peau et grincer les envieux de ses succès.
Et pourtant l’artiste il vit. Pour créer et s’amuser il lui faut son port. Mais port acquit il ne le cultive pas, car seul moyen pour avancer.
Comment est-ce vivre avec Picasso, avec Dali, avec l’ultime artiste? Comment est-ce vivre avec Fer’O? C’est surtout apprendre à vivre avec soi-même, car l’artiste est occupé.
C’est apprendre à le courir après, à le seconder, à lui ôter toutes les obstructions quotidiennes et qui pourraient barrer sa sainte création. C’est vivre à l’ombre en tant que quelqu’un qui rend possible mais qui le plus souvent subit le lot d’être ignorée de par son rôle d’être entièrement vouée à l’artiste, à force de s’oublier soi-même, et qui est vénérée que dans quelques bibliographies telles que Marie Curie, Camille Claudel ou Alma Mahler, étranges mélanges de passion et de génie, où l’artiste récolte la gloire, sa Dulcinée les ombres. Elle applanit les routes avec en récompense les applaudissements à l’artiste, alors que pour vivre avec l’artiste il lui faut tout d’abord un très grand coeur d’artiste soi-même et dont elle fait dont non au monde, mais justement à cet unique artiste. Très peu y réussissent, car se sacrifice à l’artiste très souvent signifie éteindre ses propres feux.
Pour l’artiste aussi bien que pour sa Dulcinée cela revient au don de soi-même, malgré soi-même.
Est-ce la vie ou est-ce le destin ? Peut-on, doit-on, s’en dérober?
Miroir
& nbsp; 27/7/2007
http://miroirparici.wordpress.com/2009/06/01/chapeau-lartiste/#comments
Chapeau l’artiste
Se rendre aux commentaires
Pour Fer’O : voir http://yaferobe.blogspot.com/
Ah ce qu’il est incroyable notre Fer’O! Je viens de finir ma promenade à travers son blog.
Quel artiste, quel état d’esprit pour saisir l’insaisissable à la seconde même, en plus accompagné de remarques tranchantes au vif.
On en déduit un être super sensible mais cependant lucide, et qui adore découvrir le ‘tout qui est’ qu’il aborde avec autant d’humour poignant et d’émerveillement juvénil, partageant son émotion avec le plus profond de notre être. Pas le temps de s’attarder sur ce qui cloche, à chaque bouffée le monde se transforme et c’est justement cette transformation qui l’envoûte.
Ah le Fer’O. Ce Fer’O qui fait rêver tant de femmes, qui fait sourire les hommes bien dans leur peau et grincer les envieux de ses succès.
Et pourtant l’artiste il vit. Pour créer et s’amuser il lui faut son port. Mais port acquit il ne le cultive pas, car seul moyen pour avancer.
Comment est-ce vivre avec Picasso, avec Dali, avec l’ultime artiste? Comment est-ce vivre avec Fer’O? C’est surtout apprendre à vivre avec soi-même, car l’artiste est occupé.
C’est apprendre à le courir après, à le seconder, à lui ôter toutes les obstructions quotidiennes et qui pourraient barrer sa sainte création. C’est vivre à l’ombre en tant que quelqu’un qui rend possible mais qui le plus souvent subit le lot d’être ignorée de par son rôle d’être entièrement vouée à l’artiste, à force de s’oublier soi-même, et qui est vénérée que dans quelques bibliographies telles que Marie Curie, Camille Claudel ou Alma Mahler, étranges mélanges de passion et de génie, où l’artiste récolte la gloire, sa Dulcinée les ombres. Elle applanit les routes avec en récompense les applaudissements à l’artiste, alors que pour vivre avec l’artiste il lui faut tout d’abord un très grand coeur d’artiste soi-même et dont elle fait dont non au monde, mais justement à cet unique artiste. Très peu y réussissent, car se sacrifice à l’artiste très souvent signifie éteindre ses propres feux.
Pour l’artiste aussi bien que pour sa Dulcinée cela revient au don de soi-même, malgré soi-même.
Est-ce la vie ou est-ce le destin ? Peut-on, doit-on, s’en dérober?
Miroir
& nbsp; 27/7/2007
zondag 19 juli 2009
Non raast tegen 180 km/u
Non raast tegen 180 km/u "omdat paus pols brak"
Een Italiaanse non moet een fikse boete betalen en is haar rijbewijs voor een maand kwijt nadat ze te snel over de autoweg scheurde. Reden voor die haast? Ze maakte zich zorgen om de gebroken pols van Benedictus XVI...
Toen de 56-jarige non gisteren gehoord had wat de kerkleider in zijn chalet in de Aostavallei overkomen was, stoof zij samen met een 65-jarige en een 78-jarige andere non weg uit Rome om de paus te gaan bezoeken. Ter hoogte van Turijn werd zij staande gehouden door de politie omdat zij tegen 180 kilometer per uur over de snelweg raasde, 50 kilometer te snel.
"U hebt gelijk, mijn jongen", kreeg de waakzame agent te horen. "Wij rijden echter zo snel uit bezorgheid omtrent de gezondheid van de Heilige Vader." De pakkemannen waren niet onder de druk en zwierden haar alsnog op de bon. (dpa/svm)
18/07/09 17u52
Een Italiaanse non moet een fikse boete betalen en is haar rijbewijs voor een maand kwijt nadat ze te snel over de autoweg scheurde. Reden voor die haast? Ze maakte zich zorgen om de gebroken pols van Benedictus XVI...
Toen de 56-jarige non gisteren gehoord had wat de kerkleider in zijn chalet in de Aostavallei overkomen was, stoof zij samen met een 65-jarige en een 78-jarige andere non weg uit Rome om de paus te gaan bezoeken. Ter hoogte van Turijn werd zij staande gehouden door de politie omdat zij tegen 180 kilometer per uur over de snelweg raasde, 50 kilometer te snel.
"U hebt gelijk, mijn jongen", kreeg de waakzame agent te horen. "Wij rijden echter zo snel uit bezorgheid omtrent de gezondheid van de Heilige Vader." De pakkemannen waren niet onder de druk en zwierden haar alsnog op de bon. (dpa/svm)
18/07/09 17u52
zaterdag 4 juli 2009
zaterdag 30 mei 2009
vrijdag 29 mei 2009
maandag 25 mei 2009
Zonder Fiets kan ik mij niet verplaatsen !
Dit wordt dan mijn nieuwe fiets, met 3 jaar diefstalverzekering !
zondag 24 mei 2009
Fer'O is zijn fiets kwijt !
Derde nieuwe fiets gestolen in Gent !
dit is een forumbericht door: Fer'O, 24-05-2009 02:24 meer forum berichten
mijn fiets is mijn vervoermiddel, hij wordt onderhouden, staat altijd op slot met twee sloten. En voor de derde maal in vijf jaar wordt hij mij gestolen. Tot 4 april 2009 was hij verzekerd door de fietswinkel !
Een fiets van 600 € op 13 maanden is wel veel geld maar dat is het probleem uiteraard niet van die Gentse DIEF !
Hij staat hier afgebeeld, het is een zwarte 'BATAVUS' 'Boulevard'met twee blauwe zakken op het rek.
Fer'O.
vrijdag 10 april 2009
zaterdag 21 maart 2009
zondag 15 maart 2009
dinsdag 3 maart 2009
vrijdag 13 februari 2009
zaterdag 17 januari 2009
zondag 11 januari 2009
maandag 29 december 2008
donderdag 25 december 2008
maandag 17 november 2008
dinsdag 11 november 2008
Fer'O stelt tentoon in Café Rout'Art 2008
Fer'O stelt tijdens Café Rout'Art schilderijen tentoon in de prachtige ruimte van het gekende Turks Restaurant 'ANKARA' in Oudburg 44 te Gent. en dir t.e.m. 3 januari 2009 (enkel tijdens openingsuren restaurant, gesloten tss 14.00 en 17.00 uur )
Christina Navarro, woont en werkt in Valencia (Spanje). Zij wijdt zich vol overgave aan eenoeuvre welke haar
meeneemt op haar intense zoektocht naar de oorsprong der dingen, waarbij het vooral gaat om schikking en
ordening van tekens, geometrische iconen en andere symbolen. De doeken die zij schildert zien er dan ook uit
als een planologisch spel van voor-noemde elementen en dit in combinatie met zachte kleuren, die evenzeer
kenmerkend zijn voor haar werk.
Americo Piñanez Duarte is afkomstig uit Paraguay maar woont reeds geruime tijd in Gent,a lwaar zich ook zijn
atelier bevindt. Americo is zowel schilder, tekenaar als beeldhouwer. De figuren die zijn tekeningen en schilderijen
bevolken, ontstaan op zo n directe en spontane manier dat elkeen ervan uniek is.
Ook zijn beeldhouwwerken ontstaan op dezelfde wijze,want unieke stukken ontstaan uit de natuurlijke drang van
de kunstenaar om te creëren.
Erwin Schenkel komt uit Dordrecht. Hij werd artistiek geschoold aan de Willem de Kooning Academie in
Rotterdam. Het meest in het oog springend element in het werk van Erwin is de frisheid ervan, zowel qua
thematiek als kleurgebruik. En er is ook de eigenzinnigheid die zijn werk profileert. Met een minimum aan
middelen en gebruik makend van simpele vormen bereikt hij een maximaal effect. De ene keer vervreemdend,
dan weer heel herkenbaar of gewoon komisch.
Patrick De Bleeckere maakt installaties van glassculpturen. De thematiek is er één van pur sang confrontatie
tussen leven en dood, eeuwigheid en vergankelijkheid, vruchtbaarheid en steriliteit.
De verrassende materiaalkeuze van glaskorrels en fragmenten van steenkool als basiselementen, verwijzen
veelal naar cycli van bevruchting, nieuw ontluikend leven, voortzetting van het leven en vertering enerzijds, en
geperste geschiedenis anderzijds.
Ludo Van Geert zoekt het nieuwe niet in het kunstwerk, maar errond, in de nieuwheid van de context.
Pas het voortdurend aan de tand voelen van de vastgewaande waarden, kan deze waarden levendig houden .
(uit Denker in alle staten van Prof.dr. Willem Elias ).
Sebastien Carré is vooral geïnspireerd door fantasie- en futuristische strips van oa. Hulet, Bilal en Jodorowsky,
naast kunstenaars als Francis Bacon. De vergankelijkheid van het lichaam is zijn uitgangspositie, waarbij emoties
centraal staan. Aanvankelijk leek de lino-ets het meest geschikte medium, maar op een gegeven moment vond
hij papier te beperkend en ging experimenteren met hars, epoxy en polyester.
Lega Komi Koumy is geen onbekende want hij nam ook deel aan de vorige editie van Café Rout Art. Hij komt uit
Togo, maar verblijft reeds geruime tijd in ons land. Als een echte autodidact gaat hij op zoek naar kleur, vorm,
lijnen en de juiste technieken om ze op doek over te brengen. Hij beschikt over een ongelimiteerde schilderstijl,
waarmee hij vlot over een spectrum aan uitdrukkingsmiddelen beschikt. Zijn werk mag worden beschouwd als
Afro-Europees of Euro-Afrikaans. Hij wil elke toeschouwer aansporen om zijn eigen interpretatie aan de boodschap
van het werk te geven. En om ontroerd te worden.
Fernand Bocklandt ( Fer O ) schildert een hart, een bloem, een duif, zoals de Kleine Prins aan Saint-Exupéryvroeg een schaap te tekenen . Zonder enig exhibitionisme plukt hij het significante detail.
Zijn werk is minimalistisch, kleurrijk, ogenschijnlijk primair maar tastbaar voor wie er zich wil in verdiepen en er
de eigen betekenis wil aan verlenen. Er is een spontaan openstaan voor het leven, de bereidheid zich door het
moment zelf te laten ontroeren, de durf om deze impressies, hoe naïef ook, te vangen.
Hanz Brixx is misschien de grote onbekende uit het gezelschap. Sedert acht jaar zoekt hij naar een balans
tussen grafisch ontwerp, aerosolkunst en street art . Zijn werk wordt beïnvloedt door subculturen, het nachtleven
en muziek.
Peter Jan Sioen is grafieker van opleiding. Liefst houdt hij zich bezig met houtsnede, linosnede en houtgravure.
Daarnaast maakt hij ook stripverhalen. Zijn prenten waren reeds te zien op Can Art te Kuurne, Montanus in
Diksmuide, het Achterhuis in Gent en in de Mekanik te Antwerpen.
Rick Brands is een fotograaf met een voorliefde voor concertfoto s en portretten. Hij maakte oa. foto s van de
bands die optraden in de Kinky Star. Zo ook maakte hij de foto s tijdens de uitverkoop van de legendarische
Music Mania-platenzaak. Momenteel werkt hij full-timevoor de foto-afdeling van Atelier Jan De Cock in Anderlecht.
Deze tentoostelling draait voornamelijk rond zwartwit-portretten uit het Gentse dagelijks leven, genomen gedurende
het afgelopen jaar.
U zoekt een ide
donderdag 16 oktober 2008
Gentenaars en Brel
Gentenaars en Brel (3): Fernand ging uit met Jacques
http://nieuwsblad.typepad.com/gent/2008/10/gentenaars-en-b.html
Fernand Bocklandt heeft een rijkgevulde carriere als headhunter achter de rug en is nu actief als schrijver en schilder. Twee van zijn werken kan je trouwens terugvinden op de Breltentoonstelling in weekendcafé het Zuiden van Europa. Op zich misschien nog niet zo uitzonderiljk, maar dat wordt het als je weet dat Fernand Bocklandt ooit drie dagen op stap ging met Jacques Brel.
We schrijven april 1972 wanneer Bocklandt, pas afgestudeeerd en getrouwd, zijn legerdienst vervult op de dienst public relations van de landmacht. Op een dag is hij alleen van wacht, in burger. De rest van de groep en de leiding heeft een feestje in de bar. Er wordt aangeklopt, Fernand doet open en staat oog in oog met Jacques Brel, die al gauw wordt herkend. Brel heeft die dag een afspraak met de kolonel over het gebruik van legermateriaal voor zijn volgende film (Brel was naast zanger ook cineast). De twee mannen geraken aan de praat, het klikt, en als Brel na een half uur doorgaat, belooft hij terug contact op te nemen om Fernand Brussel te leren kennen.
Twee weken later krijgt Fernand telefoon van Brel, en diezelfde avond trekken ze samen de stad in en zoeken de Mort Subite op. Het loopt uit tot een stuk in de nacht, in die mate dat Fernand zijn vrouw belt om te verwittigen dat het wellicht iets later dan anders gaat worden. Dit herhaalt zich nadien nog twee keer. Eenmaal gaan ze buiten Brussel eten, op plaatsen waar Brel minder kans loopt om herkend te worden.
Fernand Bocklandt herinnert zich Brel als een zeer emotioneel man, en iemand die zijn emoties ook de vrije loop liet. Hij vertelde uren, soms wenend, over zijn privéleven en zijn carriere, en de zware druk om zich steeds te moeten verantwoorden tegenover pers en media. Hij had het moeilijk met de reactie van de Fransen op zijn Belg-zijn en over die van de Vlamingen op zijn anti-flamingantisme.
Bij de laatste ontmoeting kreeg Fernand van Brel drie langspeelplaten met toen onuitgegeven liedjes van de zanger. Jammer genoeg gingen deze in de loop der jaren verloren. Nadien hoorde Fernand Bocklandt niets meer van de zanger. Die vertrok een tijd later naar de Markiezenarchipel. Fernand vermoedt dat Brel toen al weet had van de ziekte die hem later fataal zou worden.
Voor de tentoonstelling in het Zuiden van Europa maakte Fernand Bocklandt een Don Quichote werk. Brel regisseerde trouwens zelf een Don Quichote musical na zijn zangcarriere. Hij speelde de hoofdrol, en was misschien zelf een beetje een Don Quichote. Zijn windmolen was het steeds te moeten uitleggen waarom hij niet begrepen werd, aldus Fernand.
Geplaatst door Dominique Dierick om 00:02 | Link | Mail dit artikel naar een vriend
in Actualiteit
donderdag 9 oktober 2008
Kunstenaars eren Jacques BREL
artikel verschenen in de krant "HET LAATSTE NIEUWS", editie Gent op 9 october 2008
FERNAND par Jacques BREL
http://www.deezer.com/blog/fr/index.php/post/Interview-exclusive-de-Jacques-Brel
Jacques Brel - Interview - 1 sélectionné dans Musique
zondag 5 oktober 2008
La vie continue
La Vie continue
C'est quoi le cerveau humain,
C'est quoi la mémoire ?
Je me lève ce matin et je reçois un message,
pas celui que j'aurais aimé recevoir,
non exactement le contraire .
Dès réception je l'interprète ,
pourquoi l'inverse de mon désir ?
Je me rends compte que chacun de nous,
oui, chacun de nous à son agenda secret.
Chacun de nous joue un jeu,
Soit pour ne pâs blesser l'autre,
Soit pour se défendre soi-même,
Soit pour éventer ses frustrations.
Mais il joue un jeu, consciemment
ou est-ce son subconscient.
Ce n'est qu'au moment où chacun vit pour les autres
qu'il écoute les autres qu'il peut devenir vrai.
Fer'O octobre 2008
zaterdag 4 oktober 2008
Un film à voir !
Ce mercredi je suis allé voir le film Entre les Murs
http://www.dailymotion.com/video/x5k52b_entre-les-murs-palme-dor-cannes-200_news
http://www.dailymotion.com/video/x6mbd9_entre-les-murs-extrait-du-making-of_shortfilms
Tous ceux qui ont des enfants ou petits enfants qui vont ou iront à l'école ont à voir ce film.
Il est rare qu'un film vous laisse un message.
De plus chacun pourra percevoir un message différent !
Ceci ne peut que signifier
Qu' un message est perçu en fonction de son vécu à soi
Ceci ne peut que prouver
Que la vérité est toute relative !
Le film 'entre les murs' m'a fait comprendre
Que plus jamais l'école ne sera comme avant.
Pourtant je dois avouer qu'il faut être très fort
Qu'il faut être très 'fin' pour réussir à être 'Prof' de nos jours.
Fer'O
http://www.dailymotion.com/video/x5k52b_entre-les-murs-palme-dor-cannes-200_news
http://www.dailymotion.com/video/x6mbd9_entre-les-murs-extrait-du-making-of_shortfilms
Tous ceux qui ont des enfants ou petits enfants qui vont ou iront à l'école ont à voir ce film.
Il est rare qu'un film vous laisse un message.
De plus chacun pourra percevoir un message différent !
Ceci ne peut que signifier
Qu' un message est perçu en fonction de son vécu à soi
Ceci ne peut que prouver
Que la vérité est toute relative !
Le film 'entre les murs' m'a fait comprendre
Que plus jamais l'école ne sera comme avant.
Pourtant je dois avouer qu'il faut être très fort
Qu'il faut être très 'fin' pour réussir à être 'Prof' de nos jours.
Fer'O
Abonneren op:
Posts (Atom)